Κοιμήσου αστρί, κοιμήσου αυγή, κοιμήσου νιο φεγγάρι,
κοιμήσου, που να σε χαρή ο νιος που θα σε πάρη.
Κοιμήσου που παράγγειλα ’ς την Πόλη τα χρυσά σου,
’ς τη Βενετιά τα ρούχα σου και τα διαμαντικά σου.
Κοιμήσου που σου ράβουνε το πάπλωμα ’ς την Πόλη,
και σου το τελειώνουνε σαρανταδυό μαστόροι·
’ς τη μέση βάνουν τον αετό, ’ς την άκρη το παγόνι.
Νάνι του ρήγα το παιδί, του βασιλιά ταγγόνι.
Κοιμήσου και παράγγειλα παπούτσια ’ς τον τσαγγάρη,
να σου τα κάνη κόκκινα με το μαργαριτάρι.
Κοιμήσου μεσ’ ’ς την κούνια σου και ’ς τα παχιά παννιά σου,
η Παναγιά η Δέσποινα να είναι συντροφιά σου.
