Αχός βαρύς ακούεται, πολλά τουφέκια πέφτουν.
Μήνα σε γάμο ρήχνονται, μήνα σε χαροκόπι;
Ουδέ σε γάμο ρήχνονται ουδέ σε χαροκόπι,
η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφαις και μ’ αγγόνια.
Αρβανιτιά την πλάκωσε ’ς του Δημουλά τον πύργο.
«Γιώργαινα, ρήξε τάρματα, δεν ειν’ εδώ το Σούλι.
Εδώ είσαι σκλάβα του πασά, σκλάβα των Αρβανίτων.
—Το Σούλι κι’ αν προσκύνησε, κι’ αν τούρκεψε νη Κιάφα,
Η Δέσπω αφέντες Λιάπηδες δεν έκαμε, δεν κάνει».
Δαυλί ’ς το χέρι νάρπαξε, κόραις και νύφαις κράζει.
«Σκλάβαις Τουρκών μη ζήσωμε, παιδιά μ’, μαζί μου ελάτε».
Και τα φυσέκια ανάψανε, κι’ όλοι φωτιά γενήκαν.
